ฝนมาอย่างไม่ทันตั้งตัวกระหน่ำบนหลังคาน้ำเทเหมือนน้ำตกผ่านรางสังกะสีทุกคนรีบหนี หาที่หลบ
เด็กเล็กคนหนึ่งยืนกลางสายฝนกางแขนทั้งสองออกเงยหน้าสู่ฟ้าหัวเราะดังมาก อยู่ในเสียงฝน
แม่ของเด็กตะโกนเรียก"เข้ามา เดี๋ยวเปียกหมด"เด็กไม่ได้ยินยังยืนกลางฝนเสื้อเปียกชุ่ม ผมแนบติดแก้ม
แอ่งน้ำใหญ่หน้าขั้นบันไดเก่าเด็กกระโดดลงไปน้ำกระเซ็นทุกทิศสุนัขตัวหนึ่ง เห่าหนึ่งครั้ง
เมื่อฝนเบาลงเด็กจึงเข้ามาในที่สุดแม่หยิบผ้าขนหนูเช็ดไปบ่นไปเด็กยังยิ้มกว้าง เหมือนไม่เคยเปียก
ฝนหยุดสนิทแล้วหลังคาสังกะสียังหยดหยดสุดท้ายตกลงในแอ่งน้ำเด็กยืนตัวสั่น ริมฝีปากเริ่มคล้ำ