โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นหนึ่งครั้งหน้าจอสว่างขึ้นบรรทัดที่ยังไม่จบนิ้วของใครบางคนวาง บนปุ่มลบ
หญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้นข้างถ้วยกาแฟที่เย็นมานานแล้วคำแรกยังอยู่คำถัดไปยังไม่ได้เขียน เพียงลอยไปอย่างนั้น
ข้างนอก รถราต่อแถวกันบนถนนเธอไม่ได้ยินอะไรนอกจากพัดลมเพดานหมุนสม่ำเสมอเหนือศีรษะ เหมือนลมหายใจ
เธอพิมพ์เพิ่มอีกไม่กี่คำแล้วลบทิ้งทันที"คุณสบายดีไหม"ฟังดูไกลเหลือเกิน"ฉันยังโอเค" เธอก็ไม่ส่งเช่นกัน
เพื่อนคนหนึ่งโทรมาถามว่าจะไปไหนตอนกลางวันเธอตอบว่า "อยู่บ้าน"แล้วรีบวางสายโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ข้อความยังอยู่
เมื่อแบตเตอรี่ใกล้หมดบรรทัดนั้นยังอยู่ไม่ได้ส่งให้ใครและไม่ได้ลบเธอคว่ำโทรศัพท์ ลงบนโต๊ะไม้